ലോകത്തെ ഏറ്റവും ശക്തമായ സൈന്യമെന്ന് സ്വയം അവകാശപ്പെടുന്ന ഒരു ശക്തിയിൽ നിന്ന് രാജ്യാന്തര സമൂഹം എന്താണ് പ്രതീക്ഷിക്കുന്നത്? സാങ്കേതികവിദ്യയുടെ കൃത്യത, വിവരശേഖരണത്തിലെ ബുദ്ധിശക്തി, ലക്ഷ്യങ്ങൾ കൃത്യമായി തിരിച്ചറിയാനുള്ള ശേഷി, എല്ലാറ്റിനുമുപരിയായി ചെയ്യുന്ന പ്രവൃത്തികളിൽ പുലർത്തേണ്ട ഉത്തരവാദിത്തം. എന്നാൽ, അധികാരത്തിന്റെയും സൈനിക മേധാവിത്വത്തിന്റെയും അഹങ്കാരത്തിൽ ഈ മൂല്യങ്ങളെയെല്ലാം കാറ്റിൽപ്പറത്തുന്ന കാഴ്ചയ്ക്കാണ് ലോകം വീണ്ടും സാക്ഷ്യം വഹിക്കുന്നത്. അമേരിക്കൻ സൈന്യത്തിന്റെ മിസൈലുകൾ മിനാബിൽ പതിച്ചപ്പോൾ ഇല്ലാതായത് നിർദ്ദോഷികളായ നൂറിലധികം മനുഷ്യജീവനുകളാണ്. തങ്ങളുടെ ആധുനിക ആയുധപ്പുരകളെക്കുറിച്ചും ലക്ഷ്യബോധമുള്ള മിസൈലുകളെക്കുറിച്ചും ലോകത്തോട് വിളമ്പിപ്പറയുന്ന ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ മുഖം ഇവിടെ തുറന്നുകാട്ടപ്പെടുന്നു. അതിനൂതന ഉപഗ്രഹങ്ങളും ലക്ഷ്യമിടൽ സംവിധാനങ്ങളുമുള്ള ഒരു സൈന്യത്തിന് സിവിലിയൻ കേന്ദ്രങ്ങളും സൈനിക ലക്ഷ്യങ്ങളും തമ്മിൽ തിരിച്ചറിയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല എന്നത് വെറുമൊരു സാങ്കേതിക പിഴവല്ല, മറിച്ച് ഗുരുതരമായ കുറ്റകൃത്യമാണ്.

രാവിലെ ഉണർന്ന്, പുസ്തകങ്ങളുമെടുത്ത് പുഞ്ചിരിയോടെ സ്കൂളിലേക്ക് നടന്നുപോയ ഒരു കൂട്ടം കുട്ടികൾ. പാഠങ്ങൾ പഠിക്കാനും കൂട്ടുകാരോട് വർത്തമാനം പറയാനും ചിരിച്ചുല്ലസിക്കാനും ആഗ്രഹിച്ച ആ കുരുന്നുകളെ കാത്തിരുന്നത് മരണത്തിന്റെ തീമഴ മാത്രമായിരുന്നു. മിനാബിലെ ആ വിദ്യാലയത്തിലേക്ക് അമേരിക്കൻ സൈന്യത്തിന്റെ മിസൈലുകൾ പാഞ്ഞെത്തുമ്പോൾ, അവിടെ പഠനമുറികളിൽ നാളെയുടെ സ്വപ്നങ്ങൾ നെയ്തിരുന്ന നൂറ്റിരുപതിലേറെ സ്കൂൾ കുട്ടികളുടെ ജീവനാണ് നിമിഷനേരം കൊണ്ട് ഇല്ലാതായത്. വിദ്യാലയത്തിന്റെ മതിലുകൾ തകർന്നു വീണപ്പോൾ, കുട്ടികളുടെ ചിരിയും സ്വപ്നങ്ങളും ചോരയിൽ കുതിർന്ന് ആ ചാരക്കൂമ്പാരത്തിനടിയിൽ അമർന്നു. അവർ യാതൊരു യുദ്ധത്തിലും പങ്കാളികളായിരുന്നില്ല, രാഷ്ട്രീയ തർക്കങ്ങളുടെ ഭാഗമായിരുന്നില്ല. എന്നിട്ടും, സ്വന്തം രാജ്യത്തിന്റെ മണ്ണിൽ സമാധാനത്തോടെ ജീവിച്ചതിന് അവർക്ക് നൽകേണ്ടി വന്നത് സ്വന്തം ജീവനായിരുന്നു.

ഐക്യരാഷ്ട്രസഭയുടെ പുതിയ അന്വേഷണ റിപ്പോർട്ട് പുറത്തുവന്നതോടെ അമേരിക്കയുടെ ക്രൂരത ലോകത്തിന് മുന്നിൽ കൂടുതൽ വ്യക്തമായിരിക്കുകയാണ്. യുണൈറ്റഡ് സ്റ്റേറ്റ്സ് വിവേചനരഹിതമായ ആക്രമണങ്ങൾ നടത്തുകയും തൽഫലമായി സാധാരണക്കാരുടെ ജീവൻ കവരുകയും പരിക്കേൽപ്പിക്കുകയും ചെയ്തുകൊണ്ട് യുദ്ധക്കുറ്റകൃത്യം ചെയ്തുവെന്ന് വിശ്വസിക്കാൻ ന്യായമായ കാരണങ്ങളുണ്ടെന്ന് റിപ്പോർട്ട് തുറന്നുപറയുന്നു. ആക്രമിക്കപ്പെട്ട സ്കൂൾ ഒരു സിവിലിയൻ സൗകര്യമായി വ്യക്തമായി തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയുന്ന ഒന്നായിരുന്നുവെന്നും, ആക്രമണത്തിന് മുമ്പ് ലക്ഷ്യം ശരിയായി പരിശോധിക്കുന്നതിൽ അമേരിക്കൻ സൈന്യം പൂർണ്ണമായും പരാജയപ്പെട്ടുവെന്നും യുഎൻ അന്വേഷണം വ്യക്തമാക്കുന്നു. സിവിലിയൻ മേഖലയാണെന്ന് വ്യക്തമായി അറിഞ്ഞിട്ടും നടത്തപ്പെടുന്ന ഇത്തരം വിവേചനരഹിതമായ ആക്രമണങ്ങൾ സാർവദേശീയ നിയമങ്ങളുടെയും മനുഷ്യാവകാശങ്ങളുടെയും പരസ്യമായ ലംഘനമാണ്.

യുദ്ധങ്ങളുടെ ചരിത്രത്തിൽ വൻശക്തികൾ എപ്പോഴും സ്വന്തം പിഴവുകളെ മറച്ചുവെക്കാൻ ഉപയോഗിക്കുന്ന ഒരു നിഷ്കരുണമായ പദമുണ്ട് ‘കൊളാറ്ററൽ നാശനഷ്ടം’. അബദ്ധത്തിൽ സംഭവിക്കുന്ന ഭൗതിക നഷ്ടം എന്ന് അതിനെ ലളിതവൽക്കരിക്കാൻ സൈനിക ജനറൽമാർ ശ്രമിക്കാറുണ്ട്. എന്നാൽ, ഈ സാങ്കേതിക പദത്തിന് പിന്നിൽ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നത് തകർന്നടിഞ്ഞ ആയിരക്കണക്കിന് മനുഷ്യജീവിതങ്ങളാണ്. ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും സങ്കീർണ്ണവും ചെലവേറിയതുമായ ആയുധങ്ങൾ ഉപയോഗിക്കുമ്പോൾ, ഉണ്ടാകുന്ന ദുരന്തത്തിന്റെ വ്യാപ്തിയും ആഘാതവും വാക്കുകൾക്ക് അതീതമാണ്. തങ്ങളുടെ സൈനിക ലക്ഷ്യങ്ങൾക്കിടയിൽ പെട്ടുപോകുന്ന സാധാരണക്കാരുടെ മരണം കേവലം കണക്കുകളോ സ്ഥിതിവിവരക്കണക്കുകളോ ആയി ചുരുക്കപ്പെടുന്നത് മനുഷ്യത്വത്തിന് തന്നെ കളങ്കമാണ്. ആധുനിക യുഗത്തിൽ, കൃത്യത അവകാശപ്പെടുന്ന യുദ്ധമുറകൾ പോലും നിരപരാധികളുടെ ചോര വീഴ്ത്തുമ്പോൾ, യുദ്ധം എന്ന സങ്കൽപ്പം തന്നെ എത്രത്തോളം വികൃതമാണെന്ന് വ്യക്തമാകുന്നു.

ഇത്രയും വലിയൊരു മനുഷ്യദുരന്തം സംഭവിച്ചിട്ടും, തങ്ങളുടെ ഭാഗത്തുനിന്നുണ്ടായ ഭീമമായ തെറ്റിനെ പൂർണ്ണമായി അംഗീകരിക്കാൻ അമേരിക്കൻ ഭരണകൂടമോ സൈനിക നേതൃത്വമോ തയാറാകുന്നില്ല എന്നതും നിരാശാജനകമാണ്. അമേരിക്കൻ നേതൃത്വം ഈ ദുരന്തത്തെ ഗൗരവത്തോടെ കാണാനോ അർഹമായ രീതിയിൽ ഉത്തരവാദിത്തം ഏറ്റെടുക്കാനോ ഇപ്പോഴും മടിക്കുകയാണ്. എത്ര പണത്തിനോ അധികാരത്തിനോ സൈനിക ശക്തിക്കോ ഒരിക്കലും വളരാൻ അവസരം ലഭിക്കാതെ പോയ ആ കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ വില കണക്കാക്കാൻ കഴിയില്ല. അധികാരം കൈയാളുന്നവർക്ക് ഇത് ഒരു സൈനിക നീക്കത്തിന്റെ ഭാഗമായ തിരിച്ചടിയോ അബദ്ധമോ മാത്രമായിരിക്കാം, എന്നാൽ മക്കളെ നഷ്ടപ്പെട്ട മാതാപിതാക്കൾക്ക് അത് ജീവിതകാലം മുഴുവൻ പേറേണ്ടി വരുന്ന നിരാശയും വേദനയുമാണ്. ഭരണാധികാരികളുടെയും ജനറൽമാരുടെയും തീരുമാനങ്ങൾക്ക് സാധാരണക്കാർ സ്വന്തം രക്തം കൊണ്ട് വില നൽകേണ്ടി വരുന്നു.

അമേരിക്കയ്ക്ക് തങ്ങളുടെ സൈനിക മേധാവിത്വത്തെക്കുറിച്ചും, അന്തരീക്ഷത്തിൽ പറന്നുയരുന്ന ഹൈടെക് മിസൈലുകളെക്കുറിച്ചും, ബഹിരാകാശത്തുനിന്ന് വീക്ഷിക്കുന്ന ഉപഗ്രഹങ്ങളെക്കുറിച്ചും അഭിമാനിക്കാം. അത്ഭുതപ്പെടുത്തുന്ന സാങ്കേതികവിദ്യ ലോകത്തിന് മുന്നിൽ പ്രദർശിപ്പിക്കാനും അവർക്ക് കഴിഞ്ഞേക്കും. എന്നാൽ, ഈ സാങ്കേതിക തികവിനും ആയുധശക്തിക്കും ആ കൊച്ചു പെൺകുട്ടികളുടെ ഇല്ലാതായ ജീവനുകളെ തിരികെ കൊണ്ടുവരാൻ കഴിയുമോ? യുദ്ധഭൂമിയിൽ മരിച്ചുവീഴുന്ന മനുഷ്യരെക്കുറിച്ചുള്ള ഓർമ്മകളെ ഇല്ലാതാക്കാൻ ഏത് ഉപഗ്രഹ സാങ്കേതികവിദ്യയ്ക്കാണ് കഴിയുക? ലക്ഷ്യത്തിന് പിന്നിലെ മനുഷ്യന്റെ വികാരങ്ങളെയും ജീവനെയും മറക്കുമ്പോൾ, നിഘണ്ടുവിലെ അർത്ഥമില്ലാത്ത ഒരു വാക്ക് മാത്രമായി ‘കൃത്യത’ മാറുന്നു. കേവലം ആയുധങ്ങളുടെ ശക്തി കൊണ്ട് മാത്രം ഒരു രാജ്യത്തിനും ലോകത്തിന്റെ ബഹുമാനം നേടിയെടുക്കാൻ കഴിയില്ല.

യുദ്ധങ്ങൾ എപ്പോഴും പ്രഖ്യാപിക്കുന്നത് സുരക്ഷിത മുറികളിലിരിക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയ നേതാക്കളും സൈനിക തലവന്മാരുമാണ്. എന്നാൽ അതിന്റെ ദുരന്തഫലങ്ങളും വിലാപങ്ങളും ഏറ്റുവാങ്ങാൻ വിധിക്കപ്പെടുന്നത് എപ്പോഴും പാവപ്പെട്ട സാധാരണക്കാരാണ്. അതിനാൽ തന്നെ, യുദ്ധത്തിൽ “സ്വീകാര്യമായ കൊളാറ്ററൽ നാശനഷ്ടങ്ങൾ” എന്നൊന്നില്ല. ഏതൊരു നിരപരാധിയുടെ മരണവും യുദ്ധത്തിന്റെ പരാജയത്തെയാണ് കാണിക്കുന്നത്. ശാന്തിയും സമാധാനവും പുലരേണ്ട ഒരു ലോകത്ത്, ആയുധങ്ങളുടെ ശക്തി കാട്ടി ഭയപ്പെടുത്തുന്നതിനേക്കാൾ പ്രധാനം മനുഷ്യജീവനുകളോട് കാണിക്കുന്ന ബഹുമാനമാണ്. മിനാബിലെ ആ പിഞ്ചുകുഞ്ഞുങ്ങളുടെ രക്തം ലോകത്തോട് ഉറക്കെ വിളിച്ചുപറയുന്നത് ഒന്നുമാത്രം മനുഷ്യത്വമില്ലാത്ത സൈനിക ശക്തിയേക്കാൾ വലുതാണ് ഏതൊരു സാധാരണക്കാരന്റെയും ജീവിക്കാനുള്ള അവകാശം.