അറബിക്കടലിലെ തിരമാലകൾക്ക് മുകളിൽ അമേരിക്കൻ നാവികസേനയുടെ യുദ്ധക്കപ്പലുകൾ കാവൽ നിൽക്കുമ്പോഴും, അവരുടെ ഉറക്കം കെടുത്തുന്നത് ഇറാന്റെ അത്യാധുനിക ഡ്രോൺ സാങ്കേതികവിദ്യയാണ്. കഴിഞ്ഞദിവസം യുഎസ്എസ് എബ്രഹാം ലിങ്കണ് സമീപം എത്തിയ ഷഹെദ്-139 ഡ്രോണിനെ അമേരിക്ക വെടിവെച്ചിട്ടുവെന്ന വാദം ഉയരുമ്പോൾ, അത് ലോകത്തിന് മുന്നിൽ തെളിയിക്കുന്നത് ഒന്നേയുള്ളൂ, ലോകത്തെ വൻശക്തികളെപ്പോലും വെല്ലുവിളിക്കാൻ ശേഷിയുള്ള ഇറാന്റെ സൈനിക മുന്നേറ്റം. ദശകങ്ങളായി തുടരുന്ന അന്താരാഷ്ട്ര ഉപരോധങ്ങളെയും സമ്മർദ്ദങ്ങളെയും തരിപ്പണമാക്കി, പൂർണ്ണമായും തദ്ദേശീയമായി ഇറാൻ വികസിപ്പിച്ചെടുത്ത ഈ ‘നിശബ്ദ പോരാളികൾ’ ഇന്ന് പശ്ചിമേഷ്യയിലെ പ്രതിരോധ സമവാക്യങ്ങളെ തന്നെ മാറ്റിമറിച്ചിരിക്കുകയാണ്. ആഭ്യന്തര സുരക്ഷയിൽ വിട്ടുവീഴ്ചയില്ലാത്ത ഇറാന്റെ നിശ്ചയദാർഢ്യത്തിന്റെ പ്രതീകമായി ഇന്ന് ഈ ഡ്രോണുകൾ ആഗോളതലത്തിൽ തന്നെ ചർച്ചയാവുന്നു.

ഇറാന്റെ ഡ്രോൺ ശക്തി ചർച്ച ചെയ്യുമ്പോൾ ആദ്യം ഉയർന്നുവരുന്നത് ഷഹെദ് പരമ്പരയാണ്. ഷഹെദ്-136 പോലുള്ള ഡ്രോണുകൾ “കാമികേസ്” അല്ലെങ്കിൽ “വൺ-വേ അറ്റാക്ക് ഡ്രോൺ” എന്ന പേരിലാണ് ലോകം അറിയുന്നത്. കുറഞ്ഞ ചെലവിൽ നിർമ്മിക്കാനാവുന്നതും, ദീർഘദൂരത്തേക്ക് പറക്കാനാവുന്നതും, ഒരേ സമയം നിരവധി എണ്ണം വിന്യസിച്ച് പ്രതിരോധ സംവിധാനങ്ങളെ “സാച്ചുറേഷൻ” ആക്രമണത്തിലൂടെ തളർത്താനാവുന്നതുമാണ് ഇതിന്റെ പ്രത്യേകത. ഇറാനെ സംബന്ധിച്ച് ഇത് വളരെ വലിയ നേട്ടമാണ്, കാരണം അമേരിക്ക പോലുള്ള ശക്തികൾക്കുള്ള അത്യാധുനിക യുദ്ധവിമാനങ്ങളും മിസൈൽ സംവിധാനങ്ങളും പോലെ വൻ ചെലവുള്ള ആയുധങ്ങളുമായി മത്സരിക്കേണ്ട സാഹചര്യം അവർക്കില്ല. പകരം, കുറഞ്ഞ ചെലവിൽ ഉയർന്ന പ്രഭാവം സൃഷ്ടിക്കുന്ന സാങ്കേതികവിദ്യകൾ വികസിപ്പിച്ചെടുക്കുകയാണ് ഇറാൻ ചെയ്തിരിക്കുന്നത്. ഇത് ഒരു സാമ്പത്തികമായി ഉപരോധം നേരിടുന്ന രാജ്യത്തിന്റെ തന്ത്രപരമായ ബുദ്ധിമുട്ടില്ലാത്ത തീരുമാനമായി കണക്കാക്കാവുന്നതാണ്.ഈ പശ്ചാത്തലത്തിലാണ് ഇപ്പോൾ വിവാദമായ ഷഹെദ്-139 ഡ്രോണിന്റെ പ്രാധാന്യം ഉയരുന്നത്. മുൻ പതിപ്പുകളേക്കാൾ മെച്ചപ്പെട്ട ശ്രേണിയും ദൈർഘ്യമേറിയ പറക്കൽ ശേഷിയും ഉള്ള മോഡലായാണ് ഷഹെദ്-139യെ വിലയിരുത്തുന്നത്. ഇത് നിരീക്ഷണത്തിനും ലക്ഷ്യ നിർണ്ണയത്തിനും ഉപയോഗിക്കപ്പെടുന്നുവെന്ന വിലയിരുത്തലുകളും ശക്തമാണ്. അമേരിക്ക ഉദ്യോഗസ്ഥർ ഈ ഡ്രോൺ “അപ്രതീക്ഷിതമായി” സമീപിച്ചുവെന്നാണ് പറയുന്നത്. എന്നാൽ അറബിക്കടൽ പോലുള്ള മേഖലയിലെ അമേരിക്ക സൈനിക നീക്കങ്ങൾ തന്നെ ഇറാനെ സംബന്ധിച്ച് സ്ഥിരം ഭീഷണിയാണ്. ഒരു വിദേശ ശക്തിയുടെ വിമാനവാഹിനിക്കപ്പൽ ഇറാന്റെ അതിർത്തിക്ക് സമീപം സ്ഥിരമായി നിലനിൽക്കുമ്പോൾ, അതിന്റെ നീക്കങ്ങൾ നിരീക്ഷിക്കാൻ ഇറാൻ ശ്രമിക്കുന്നത് സ്വാഭാവികമായ പ്രതിരോധ തന്ത്രമാണ്. ഇത് “ആക്രമണ ഉദ്ദേശ്യം” എന്ന രീതിയിൽ മാത്രം വ്യാഖ്യാനിക്കുന്നത് രാഷ്ട്രീയ പ്രചാരണത്തിന്റെ ഭാഗമായിട്ടും കാണാവുന്നതാണ്.

ഇറാന്റെ UAV വികസനത്തിന്റെ മറ്റൊരു പ്രധാന അടയാളമാണ് ഷഹെദ്-129 പോലുള്ള വലിയ ഡ്രോണുകൾ. ഏകദേശം 24 മണിക്കൂർ വരെ തുടർച്ചയായി പറക്കാൻ കഴിയുന്ന ദീർഘദൂര ശേഷിയുള്ള ഈ മോഡലുകൾ, പാശ്ചാത്യ രാജ്യങ്ങളുടെ ഇടത്തരം ഉയരത്തിലുള്ള നിരീക്ഷണ ഡ്രോണുകളുമായി താരതമ്യപ്പെടുത്താവുന്ന തരത്തിലാണ് രൂപകൽപ്പന ചെയ്തിരിക്കുന്നത്. ഇതിലൂടെ ഇറാൻ വ്യക്തമാക്കുന്നത്, അവർക്ക് വെറും “ലോയിറ്ററിംഗ്” ഡ്രോണുകൾ മാത്രമല്ല, സുസ്ഥിരമായ നിരീക്ഷണ, ആക്രമണ ശേഷിയും കൈവശമുണ്ടെന്നാണ്. ഒരു കാലത്ത് പൂർണമായും പാശ്ചാത്യ രാജ്യങ്ങൾ നിയന്ത്രിച്ചിരുന്ന ഈ സാങ്കേതിക മേഖലയിലേക്ക് ഇറാൻ കടന്നുവരിക എന്നത് തന്നെ വലിയൊരു സൈനിക മുന്നേറ്റമാണ്.

സാങ്കേതികവിദ്യയിൽ നിന്ന് പ്രചോദനം ഉൾക്കൊണ്ടതാണെന്നും റഡാർ കണ്ടെത്തൽ കുറയ്ക്കാൻ രൂപകൽപ്പന ചെയ്തതാണെന്നും വിലയിരുത്തപ്പെടുന്നു. ഉപരോധങ്ങളും സാങ്കേതിക നിയന്ത്രണങ്ങളും നിലനിൽക്കുന്ന സാഹചര്യത്തിൽ ഇത്തരമൊരു സ്റ്റെൽത്ത് കഴിവുള്ള ഡ്രോൺ വികസിപ്പിക്കാൻ കഴിയുന്നത് തന്നെ ഇറാന്റെ പ്രതിരോധ വ്യവസായ ശേഷിയുടെ തെളിവാണ്. അതായത്, ഉപരോധം ഇറാനെ തകർക്കുകയല്ല, മറിച്ച് സ്വയംപര്യാപ്തതയിലേക്ക് കൂടുതൽ ശക്തമായി തള്ളിവിടുകയാണെന്ന വാദം ഇവിടെ ശരിവയ്ക്കപ്പെടുന്നു.