വെയിൽസിന്റെ ഗ്രാമീണ ശാന്തതയ്ക്കുള്ളിൽ മറഞ്ഞുകിടന്ന ഒരു ഭൂതകാലം, ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ ഭവനസ്വപ്നത്തിനിടെ അപ്രതീക്ഷിതമായി വെളിപ്പെട്ട കഥയാണ് ഇത്. പീറ്റർസ്റ്റോൺ വെന്റ്‌ലൂഗിലെ, നൂറ്റാണ്ടുകളുടെ ചരിത്രം പേറുന്ന 900 വർഷത്തിലധികം പഴക്കമുള്ള സെന്റ് പീറ്റേഴ്‌സ് പള്ളി ആധുനിക വാസയോഗ്യമായ വീട്ടാക്കി മാറ്റാനുള്ള പ്രവർത്തനങ്ങൾ പുരോഗമിക്കുമ്പോഴാണ്, ലൂസിയും റൈസ് തോമസും മനുഷ്യചരിത്രത്തിന്റെ അക്ഷരാർത്ഥത്തിലുള്ള അടിത്തറയിലേക്ക് ഇറങ്ങിപ്പോകേണ്ടിവന്നത്. നിലം പൊളിക്കാൻ തുടങ്ങിയ നിമിഷങ്ങളിൽ, അവരെ കാത്തിരുന്നത് ഒരു രണ്ടോ മനുഷ്യാവശിഷ്ടങ്ങളോ അല്ല, മറിച്ച് 80-ലധികം മനുഷ്യരുടെ അസ്ഥികൂടങ്ങൾ ഒളിഞ്ഞുകിടന്ന ഒരു മധ്യകാല ശ്മശാനമായിരുന്നു.

പുനർനിർമാണത്തിന് മുമ്പ് പുരാവസ്തു വിദഗ്ധരുടെ മുന്നറിയിപ്പ് ഉണ്ടായിരുന്നു. അഞ്ചോ ആറോ മനുഷ്യാവശിഷ്ടങ്ങൾ കണ്ടെത്താനിടയുണ്ടാകാമെന്ന് അവർ പറഞ്ഞിരുന്നു. എന്നാൽ കുഴിക്കൽ ആരംഭിച്ചതോടെ, അതൊരു ലഘു പ്രവചനമല്ലെന്ന് വ്യക്തമായി. ഓരോ പാളിയും നീങ്ങിയപ്പോൾ, മനുഷ്യ അസ്ഥികൂടങ്ങൾ പതുക്കെ വെളിച്ചത്തിലേക്ക് വരികയായിരുന്നു. ഈ അനുഭവത്തെക്കുറിച്ച് ലൂസി പിന്നീട് ബ്രിട്ടീഷ് മാധ്യമങ്ങളോട് പറഞ്ഞത്, ആദ്യഘട്ടങ്ങളിൽ അത്യന്തം അസ്വസ്ഥതയും ഭയവും തോന്നിയെങ്കിലും, കാലക്രമേണ അതിനെ ഒരു ചരിത്ര സാക്ഷ്യമായി സ്വീകരിക്കാൻ അവർക്ക് കഴിഞ്ഞുവെന്നാണ്.

അസ്ഥികൂടങ്ങൾ ക്രമമില്ലാതെ ചിതറിക്കിടന്നിരുന്നില്ല. മറിച്ച്, കുടുംബബന്ധങ്ങൾ സൂചിപ്പിക്കുന്ന രീതിയിലായിരുന്നു പലതും അടക്കം ചെയ്തിരുന്നത്. ഭാര്യമാരും ഭർത്താക്കന്മാരും, കുട്ടികളോടൊപ്പം മാതാപിതാക്കളും, ഒരുമിച്ചുള്ള ശവക്കുഴികൾ, മധ്യകാല യൂറോപ്പിലെ ശവസംസ്കാര രീതികളെക്കുറിച്ചുള്ള വ്യക്തമായ തെളിവുകളായിരുന്നു അവ. ആ കാലഘട്ടത്തിൽ പള്ളികൾക്കുള്ളിലും അവയുടെ അടിത്തറകളിലും സമ്പന്നരെയും പ്രാദേശിക അധികാരമുള്ളവരെയും അടക്കം ചെയ്യുന്നത് സാധാരണമായിരുന്നുവെന്ന് പിന്നീട് ലൂസി മനസ്സിലാക്കി. അതുകൊണ്ടുതന്നെ, ഈ കണ്ടെത്തൽ ഒരു അപവാദമല്ല, മറിച്ച് ചരിത്രത്തിന്റെ സ്വാഭാവിക തുടർച്ചയാണെന്ന ബോധ്യത്തിലേക്കാണ് അവർ എത്തിയത്.

പിന്നീട് ദമ്പതികൾ ഒരു നിർണായക തീരുമാനമാണ് എടുത്തത് , അസ്ഥികൂടങ്ങൾ നീക്കം ചെയ്യരുത്. അവയെ അവയുടെ യഥാർത്ഥ അന്ത്യവിശ്രമ സ്ഥലങ്ങളിൽ തന്നെ നിലനിർത്തണമെന്ന് അവർ തീരുമാനിച്ചു. പുരാവസ്തു നിയമങ്ങൾ പാലിച്ചുകൊണ്ട്, അവശിഷ്ടങ്ങളെ ആദരവോടെ സംരക്ഷിച്ച ശേഷമാണ് വീടിന്റെ രൂപകൽപ്പന മുന്നോട്ട് പോയത്. അസ്ഥികൂടങ്ങൾക്ക് മുകളിൽ നേരിട്ട് കെട്ടിടഭാരം വരാതിരിക്കാൻ പ്രത്യേക രീതിയിൽ തറ നിർമ്മിക്കുകയും, അവ മറയ്ക്കുന്നതിനായി അണ്ടർഫ്ലോർ ഹീറ്റിംഗ് സംവിധാനം സ്ഥാപിക്കുകയും ചെയ്തു. ഇങ്ങനെ, ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവരുടെ ആധുനിക ജീവിതവും മരിച്ചവരുടെ ശാന്തമായ വിശ്രമവും ഒരേ ഇടത്തിൽ സഹവസിക്കുന്ന ഒരു അപൂർവ ഘടനയായി വീട് മാറി.

1142-ൽ സ്ഥാപിതമായ ഈ പള്ളി ഒരു ആരാധനാലയമായിരുന്നു എന്നതിന്റെ അടയാളങ്ങൾ ദമ്പതികൾ സംരക്ഷിച്ചു. പള്ളിയുടെ പഴയ ചുവരുകൾ, ഗോപുരം, മണികൾ എന്നിവയെല്ലാം പുതുക്കി വീടിന്റെ ഭാഗമാക്കി. കല്ലിൽ കൊത്തിയെടുത്തിരുന്ന പഴയ നിലത്തറകൾ നീക്കം ചെയ്ത് ഒരു പാറ്റിയോയായി മാറ്റിയതും, ചരിത്രവും ആധുനികതയും ലയിപ്പിക്കുന്ന അവരുടെ സമീപനത്തിന്റെ ഉദാഹരണമാണ്. നാല് വർഷത്തെ നീണ്ട പരിശ്രമത്തിനൊടുവിലാണ് ഈ അപൂർവ ഭവനം രൂപം കൊണ്ടത്.

ഒരു ബാറും ഹോട്ട് ടബ്ബും ഉൾപ്പെടെയുള്ള ആധുനിക സൗകര്യങ്ങളുള്ള ഈ വീട്, പുറമേ നോക്കുമ്പോൾ ഒരു ആഡംബര ഭവനമായി തോന്നാം. എന്നാൽ അതിന്റെ അടിത്തറയിൽ നൂറ്റാണ്ടുകളുടെ ചരിത്രവും മനുഷ്യജീവിതങ്ങളുടെ കഥകളും ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്നു. പലർക്കും ഭീതിജനകമായി തോന്നാവുന്ന ഈ സാഹചര്യം, ലൂസിക്കും റൈസിനും ഒരു പ്രത്യേക ബഹുമാനബോധവും ഉത്തരവാദിത്വവും സൃഷ്ടിച്ചു. അവർ താമസിക്കുന്ന ഇടം വെറും ഒരു വീട് മാത്രമല്ല, മറിച്ച് കാലത്തിന്റെയും മനുഷ്യസ്മരണകളുടെയും സാക്ഷ്യമാണ് എന്ന തിരിച്ചറിവാണ് ഇന്ന് അവരുടെ ജീവിതത്തെ നയിക്കുന്നത്.ഇതോടെ, ഒരു പള്ളി പൊളിച്ചുണ്ടാക്കിയ ഭവനം എന്നതിലുപരി, ചരിത്രത്തോടൊപ്പം ജീവിക്കുന്ന ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ കഥയായി ഈ സംഭവം മാറിയിരിക്കുകയാണ്.