സമാധാനം എന്ന മഹത്തായ ആശയം എത്ര എളുപ്പത്തിൽ അധികാര രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ ഉപകരണമായി മാറാം എന്നതിന്റെ വ്യക്തമായ ഉദാഹരണമായി മാറിയിരിക്കുകയാണ് വൈറ്റ് ഹൗസിൽ അരങ്ങേറിയ ഒരു അസാധാരണ കാഴ്ച,. ലോകത്തിന് മുന്നിൽ “മഹത്തായ നേതാവ്” എന്ന പ്രതിച്ഛായ കെട്ടിപ്പടുക്കാനുള്ള ശ്രമത്തിൽ, സമാധാനത്തിനുള്ള നോബൽ സമ്മാനം പോലും ഒരു വേദിനാടകത്തിന്റെ ഭാഗമായി ഉപയോഗിക്കപ്പെടുന്ന അവസ്ഥയാണ് ഇവിടെ കണ്ടത്. അധികാരത്തിന്റെ പ്രകാശവും ക്യാമറകളുടെ മിനുക്കും ചേർന്നപ്പോൾ, യഥാർത്ഥ മൂല്യങ്ങൾ പിന്നണിയിലേക്കു തള്ളപ്പെടുന്ന ഒരു രംഗം തന്നെയായിരുന്നു അത്.

വെനിസ്വേലയുടെ പ്രതിപക്ഷ നേതാവ് മരിയ കൊറിന മച്ചാഡോ, സമാധാനത്തിനുള്ള നോബൽ സമ്മാന മെഡൽ കൈമാറുന്നുവെന്ന പേരിൽ ഡോണൾഡ് ട്രംപിന്റെ മുന്നിൽ നടത്തിയ പ്രകടനം, സമാധാനത്തിന്റെ ആദർശങ്ങളെ ഉയർത്തിപ്പിടിക്കുന്നതിലുപരി വ്യക്തിപരമായ ആഗ്രഹങ്ങളെയും രാഷ്ട്രീയ പ്രചാരണത്തെയും തൃപ്തിപ്പെടുത്താനുള്ള ശ്രമമായി മാത്രം വായിക്കപ്പെട്ടു. ട്രംപ് പുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞ “അത്ഭുതകരമായ ആംഗ്യം” എന്ന വാക്കുകൾ, ഒരു രാഷ്ട്രതലവന്റെ വിനയമോ ആത്മപരിശോധനയോ ആയിരുന്നില്ല. മറിച്ച്, വർഷങ്ങളായി മനസ്സിൽ സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന ഒരു മോഹം ഒടുവിൽ കൈവരിച്ചതിന്റെ ആത്മതൃപ്തി പുറത്തേക്ക് പൊട്ടിത്തെറിച്ച നിമിഷമായിരുന്നു അത്.ഈ രംഗം, സമാധാനം എന്ന ആശയം എത്രത്തോളം വ്യക്തിഗത മഹത്വവൽക്കരണത്തിനും രാഷ്ട്രീയ നാടകങ്ങൾക്കും വഴിമാറാം എന്നതിനെക്കുറിച്ച് ലോകത്തോട് ചോദ്യം ഉന്നയിക്കുന്നതാണ്. സമാധാനം പ്രവർത്തികളിലൂടെ തെളിയിക്കേണ്ടതാണോ, അല്ലെങ്കിൽ ക്യാമറകൾക്ക് മുന്നിൽ മെഡൽ ഉയർത്തി പിടിക്കുന്നതിലൂടെ സ്വന്തമാക്കാവുന്ന ഒന്നാണോ എന്ന ചോദ്യമാണ് വൈറ്റ് ഹൗസിലെ ഈ സംഭവത്തോടെ കൂടുതൽ ശക്തമായി ഉയർന്നിരിക്കുന്നത്.

സമാധാനത്തിനുള്ള നോബൽ സമ്മാനം മനുഷ്യരാശിക്കായി നടത്തിയ അസാധാരണ സേവനങ്ങളുടെ അംഗീകാരമാണ്. യുദ്ധങ്ങൾക്കും സംഘർഷങ്ങൾക്കും തീ കൊളുത്തിയതിന്റെ ചരിത്രമുള്ള ഒരാൾക്ക്, അത്തരം ഒരു ബഹുമതി സ്വന്തം കൈകളിൽ എത്തണമെന്ന ആഗ്രഹം തന്നെ പരിഹാസ്യമാണ്. മിഡിൽ ഈസ്റ്റ് മുതൽ ലാറ്റിനമേരിക്ക വരെ, സംഘർഷങ്ങളെ രാഷ്ട്രീയ ആയുധങ്ങളാക്കി മാറ്റിയ ട്രംപ്, “സമാധാനം” എന്ന വാക്ക് സ്വന്തം ഇമേജിനായി ഉപയോഗിച്ചതാണ് ഈ സംഭവത്തിൽ വീണ്ടും തെളിയുന്നത്. മച്ചാഡോയുടെ മെഡൽ കൈമാറ്റം, സമാധാനത്തിന്റെ മൂല്യങ്ങളെ ഉയർത്തിപ്പിടിക്കുന്നതിനു പകരം, ട്രംപിന്റെ വ്യക്തിപരമായ മഹത്വവൽക്കരണത്തിന് വേണ്ടിയുള്ള ഒരു പ്രചാരണ ഉപകരണമായി മാറുകയായിരുന്നു.

ഈ നാടകത്തിന് ഏറ്റവും ശക്തമായ മറുപടി നൽകിയത് നോർവെജിൻ നോബൽ ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ട് ആയിരുന്നു. ഒരിക്കൽ പ്രഖ്യാപിച്ച നോബൽ സമ്മാനം പിൻവലിക്കാനോ, പങ്കിടാനോ, മറ്റൊരാൾക്ക് കൈമാറാനോ കഴിയില്ലെന്ന കർശന നിലപാട് അവർ വീണ്ടും ആവർത്തിച്ചു. അവാർഡ് ഒരു വ്യക്തിയുടെ സ്വകാര്യ സ്വത്തല്ലെന്നും, അത് രാഷ്ട്രീയ നാടകങ്ങൾക്ക് ഉപയോഗിക്കാവുന്ന വസ്തുവല്ലെന്നും ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ട് വ്യക്തമായി പറഞ്ഞു. ഈ വിശദീകരണം തന്നെ, വൈറ്റ് ഹൗസിൽ അരങ്ങേറിയ ചടങ്ങ് എത്രത്തോളം അർത്ഥശൂന്യമായിരുന്നുവെന്നത് തുറന്നുകാട്ടുന്നു.

മച്ചാഡോ “വെനിസ്വേലൻ ജനതയുടെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തോടുള്ള ട്രംപിന്റെ പ്രതിബദ്ധത” എന്ന പേരിലാണ് മെഡൽ കൈമാറിയതെന്ന് പറയുമ്പോൾ, അത് യാഥാർഥ്യത്തെ പരിഹസിക്കുന്ന പ്രസ്താവനയായി മാറുന്നു. വെനിസ്വേലയെ ദശകങ്ങളായി ശ്വാസംമുട്ടിച്ച ഉപരോധങ്ങളും സമ്മർദ്ദങ്ങളും, ജനങ്ങളുടെ ദുരിതം വർധിപ്പിച്ചതല്ലാതെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിലേക്ക് നയിച്ചിട്ടില്ല. അത്തരം നയങ്ങളുടെ മുഖ്യ ശിൽപി ആയ ഒരാൾക്ക് സമാധാനത്തിന്റെ പ്രതീകം ചാർത്താൻ ശ്രമിക്കുന്നത്, വെനിസ്വേലൻ ജനതയുടെ വേദനയോടുള്ള അനാദരവായി തന്നെ വായിക്കപ്പെടും.

ട്രംപ് ഇതിനെ “പരസ്പര ബഹുമാനത്തിന്റെ ആംഗ്യം” എന്ന് വിശേഷിപ്പിച്ചെങ്കിലും, യഥാർത്ഥത്തിൽ അത് അധികാരത്തിന്റെ അഹങ്കാരവും സ്വയംപ്രശംസയും ചേർന്ന ഒരു രാഷ്ട്രീയ നാടകമായിരുന്നു. സമാധാനത്തിനുള്ള നോബൽ സമ്മാനം തന്റെ പേരിനൊപ്പം ചേർക്കാനുള്ള ശ്രമം, അദ്ദേഹത്തിന്റെ കാലഘട്ടത്തിലെ നയപരാജയങ്ങൾ മറച്ചുവെക്കാനുള്ള ഒരു തന്ത്രം മാത്രമാണ്. സമാധാനം സ്ഥാപിക്കാൻ പാടുപെട്ട ലോകനേതാക്കളുടെ ചരിത്രത്തിനുമേൽ, ഇത്തരം പ്രകടനങ്ങൾ കറുത്ത നിഴൽ വീഴ്ത്തുന്നു.

അവസാനം, ഈ സംഭവം ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നത് ഒരേയൊരു സത്യമാണ്: സമാധാനം ഒരു മെഡൽ കൈമാറ്റത്തിലൂടെ സ്വന്തമാക്കാവുന്ന ഒന്നല്ല. അത് ദീർഘകാല പരിശ്രമത്തിന്റെയും സത്യസന്ധമായ നയങ്ങളുടെയും ഫലമാണ്. ട്രംപിന്റെ രാഷ്ട്രീയ ജീവിതം പരിശോധിച്ചാൽ, ആ മാനദണ്ഡങ്ങളിൽ അദ്ദേഹം പരാജയപ്പെട്ടതിന്റെ ഉദാഹരണങ്ങളാണ് കൂടുതലായി കാണുന്നത്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ, വൈറ്റ് ഹൗസിൽ നടന്ന ഈ നാടകീയ ചടങ്ങ്, സമാധാനത്തിന്റെ വിജയം അല്ല; മറിച്ച്, സമാധാനത്തെ പോലും സ്വന്തം ബ്രാൻഡിംഗിന് ഉപയോഗിക്കാൻ മടിക്കാത്ത ഒരു നേതാവിന്റെ രാഷ്ട്രീയ ശൂന്യതയുടെ തെളിവായി ചരിത്രത്തിൽ രേഖപ്പെടും.