ഇന്നത്തെ യുദ്ധഭൂപടത്തിൽ വ്യോമ മേധാവിത്വം നിർണായക ഘടകമായി മാറിയിരിക്കുന്ന സാഹചര്യത്തിൽ, അഞ്ചാം തലമുറ സ്റ്റെൽത്ത് യുദ്ധവിമാനങ്ങൾ ഒരു ആഡംബരമല്ല, മറിച്ച് തന്ത്രപരമായ അനിവാര്യതയാണ്. റഡാർ ഒഴിവാക്കുന്ന രൂപകൽപ്പന, സെൻസർ–ഫ്യൂഷൻ, നെറ്റ്‌വർക്ക് കേന്ദ്രീകൃത യുദ്ധക്ഷമത, മൾട്ടി-ഡൊമെയ്ൻ ഓപ്പറേഷനുകൾ എന്നിവ ചേർന്നാണ് 21-ാം നൂറ്റാണ്ടിലെ വ്യോമയുദ്ധത്തിന്റെ സ്വഭാവം രൂപപ്പെടുന്നത്. ഈ പശ്ചാത്തലത്തിലാണ് ഇന്ത്യയുടെ വ്യോമസുരക്ഷാ കണക്കുകൂട്ടലുകൾ കൂടുതൽ സങ്കീർണ്ണമാകുന്നത്.

തദ്ദേശീയമായ അഞ്ചാം തലമുറ യുദ്ധവിമാനം എന്ന ദീർഘകാല ലക്ഷ്യത്തോടെ ഇന്ത്യ ആരംഭിച്ച അഡ്വാൻസ്ഡ് മീഡിയം കോംബാറ്റ് എയർക്രാഫ്റ്റ് (AMCA) പദ്ധതി, രാജ്യത്തിന്റെ സാങ്കേതിക ആത്മവിശ്വാസത്തിന്റെ പ്രതീകമാണ്. പ്രോട്ടോടൈപ്പ് ഡിസൈൻ ഘട്ടത്തിനായി ഏകദേശം 15,000 കോടി രൂപ അനുവദിച്ച ഈ പദ്ധതി, ഇന്ത്യയെ സ്വയംപര്യാപ്തമായ ഒരു വ്യോമയാന ശക്തിയാക്കുക എന്ന ലക്ഷ്യത്തിലാണ് മുന്നേറുന്നത്. എന്നാൽ, വികസനവും പരീക്ഷണവും സർട്ടിഫിക്കേഷനും ഉൾപ്പെടുന്ന ദീർഘമായ പ്രക്രിയ കണക്കിലെടുക്കുമ്പോൾ, അടുത്ത 10–15 വർഷത്തിനുള്ളിൽ AMCA ഇന്ത്യൻ വ്യോമസേനയുടെ സേവനത്തിൽ പ്രവേശിക്കാൻ സാധ്യത കുറവാണെന്നതാണ് യാഥാർത്ഥ്യം.

ഈ ഇടക്കാലഘട്ടത്തിലാണ് ഇന്ത്യയുടെ സുരക്ഷാ ആശങ്കകൾ ശക്തമാകുന്നത്. ചൈന ഇതിനകം തന്നെ അഞ്ചാം തലമുറ യുദ്ധവിമാനങ്ങൾ വിന്യസിച്ചിരിക്കുകയാണ്, കൂടാതെ ആറാം തലമുറ സാങ്കേതികവിദ്യകളിലും അവർ പ്രവർത്തിക്കുന്നതായി റിപ്പോർട്ടുകളുണ്ട്. ഇതോടൊപ്പം, ചൈനയുമായുള്ള തന്ത്രപരമായ ബന്ധം ഉപയോഗപ്പെടുത്തി പാകിസ്ഥാൻ അഞ്ചാം തലമുറ വിമാനങ്ങൾ സ്വന്തമാക്കാനുള്ള ശ്രമത്തിലാണ് എന്ന വിലയിരുത്തലുകളും ഉയരുന്നു. അങ്ങനെ സംഭവിച്ചാൽ, ദക്ഷിണേഷ്യയിലെ സൈനിക സന്തുലിതാവസ്ഥ ചൈന–പാകിസ്ഥാൻ അച്ചുതണ്ടിലേക്ക് കൂടുതൽ ചരിയാൻ സാധ്യതയുണ്ടെന്നും, അത് ഇന്ത്യയുടെ ദേശീയ സുരക്ഷയെ നേരിട്ട് ബാധിക്കുമെന്നും പ്രതിരോധ വിദഗ്ധർ മുന്നറിയിപ്പ് നൽകുന്നു. ഇരുവശത്തുനിന്നും ഉയരുന്ന സൈനിക ഭീഷണികൾ നേരിടാൻ അഞ്ചാം തലമുറ സ്റ്റെൽത്ത് കരുത്ത് ഇന്ത്യയ്ക്ക് ഇനി അനിവാര്യമാണ്. സ്വന്തം വിമാനമായ AMCA യാഥാർത്ഥ്യമാകുന്നത് വരെ ഒരു താത്കാലിക കവചമായി അമേരിക്കയുടെ F-35 നെയും റഷ്യയുടെ Su-57 നെയും ഇന്ത്യ പരിഗണിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും, ഏറ്റവും പുതിയ റിപ്പോർട്ടുകൾ പ്രകാരം റഷ്യൻ കരുത്തനായ Su-57 ലേക്കാണ് ഇന്ത്യയുടെ താൽപ്പര്യം ഇപ്പോൾ കൂടുതൽ നീങ്ങുന്നത്.

ഈ ചർച്ചയിൽ നിർണായകമായ ഒരു വാദം മുന്നോട്ടുവയ്ക്കുന്നത് മുൻ ഇന്ത്യൻ വ്യോമസേന ഫൈറ്റർ പൈലറ്റും സൈനിക വിശകലന വിദഗ്ധനുമായ ഗ്രൂപ്പ് ക്യാപ്റ്റൻ (റിട്ട.) ഡോ. എം.ജെ. അഗസ്റ്റിൻ വിനോദാണ്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ അഭിപ്രായത്തിൽ, ഇന്ത്യൻ ഏവിയോണിക്‌സും മിഷൻ സോഫ്റ്റ്‌വെയറും സംയോജിപ്പിച്ചാൽ Su-57, പല മേഖലകളിലും F-35നെ മറികടക്കാൻ കഴിവുള്ള ഒരു പ്ലാറ്റ്‌ഫോമായി മാറും. റഷ്യയുടെ ശക്തമായ എയർഫ്രെയിം എഞ്ചിനീയറിംഗും ഇന്ത്യയുടെ അതിവേഗം വളർന്ന ഡിജിറ്റൽ യുദ്ധ ശേഷികളും ചേർന്നാൽ, ഒരു വ്യത്യസ്തമായ യുദ്ധവിമാന ആശയം തന്നെ ഇവിടെ രൂപപ്പെടുമെന്നാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിലയിരുത്തൽ.

F-35 പ്രധാനമായും നെറ്റ്‌വർക്ക് കേന്ദ്രീകൃത യുദ്ധത്തിനായി രൂപകൽപ്പന ചെയ്ത ഒരു സിംഗിൾ എഞ്ചിൻ, മൾട്ടിറോൾ സ്റ്റെൽത്ത് ഫൈറ്ററാണ്. അതിന്റെ ശക്തി കുറഞ്ഞ റഡാർ സിഗ്നേച്ചറിലും, ഉയർന്നതലത്തിലുള്ള സെൻസർ–ഫ്യൂഷനിലും, സഖ്യരാജ്യങ്ങളുമായി തത്സമയ ഡാറ്റ പങ്കിടാനുള്ള കഴിവിലുമാണ്. എന്നാൽ, വിമർശകർ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നത്, വേഗതയിലും സൂപ്പർ-മാന്യൂവറബിലിറ്റിയിലും F-35, റഷ്യൻ പ്ലാറ്റ്‌ഫോമുകളെ അപേക്ഷിച്ച് പിന്നിലാണെന്നാണ്.

ഇതിനോട് വിപരീതമായി, Su-57 ഒരു ഇരട്ട എഞ്ചിൻ യുദ്ധവിമാനമാണ്, സൂപ്പർക്രൂയിസ് ശേഷിയും ത്രസ്റ്റ്-വെക്റ്ററിംഗ് എഞ്ചിനുകളും ഉപയോഗിച്ച് അത്യധികം കുസൃതിയുള്ള വ്യോമയുദ്ധം നടത്താൻ കഴിവുള്ളത്. ഉയർന്ന വേഗതയും കൈനറ്റിക് പ്രകടനവും മുൻഗണന നൽകുന്ന ഈ ഡിസൈൻ, അടുത്ത അകലത്തിലുള്ള വ്യോമ പോരാട്ടങ്ങളിൽ നിർണായക നേട്ടം നൽകുമെന്ന് വിലയിരുത്തപ്പെടുന്നു. ഇന്ത്യൻ മിഷൻ കമ്പ്യൂട്ടറുകൾ, സെൻസർ-ഫ്യൂഷൻ സിസ്റ്റങ്ങൾ, ഇലക്ട്രോണിക് വാർഫെയർ സ്യൂട്ടുകൾ എന്നിവ ഇതിൽ സംയോജിപ്പിച്ചാൽ, നെറ്റ്‌വർക്ക് കേന്ദ്രീകൃതവും മൾട്ടി-ഡൊമെയ്ൻ സ്വഭാവമുള്ളതുമായ പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ Su-57 കൂടുതൽ ശക്തിയാർജിക്കുമെന്നാണ് വാദം.

ഇന്ത്യയുടെ യഥാർത്ഥ ശക്തി അതിന്റെ തദ്ദേശീയ ഏവിയോണിക്‌സ് പരിസ്ഥിതിയിലാണെന്ന് പ്രതിരോധ വിദഗ്ധർ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു. കഴിഞ്ഞ രണ്ട് പതിറ്റാണ്ടുകളായി, ഇന്ത്യൻ പ്രതിരോധ ഗവേഷണ സ്ഥാപനങ്ങളും സ്വകാര്യ വ്യവസായവും ചേർന്ന് Su-30MKI, തേജസ് ലൈറ്റ് കോംബാറ്റ് എയർക്രാഫ്റ്റ്, റാഫേൽ തുടങ്ങിയ പ്ലാറ്റ്‌ഫോമുകൾക്കായി നൂതന മിഷൻ കമ്പ്യൂട്ടറുകൾ, ഇലക്ട്രോണിക് യുദ്ധ സംവിധാനങ്ങൾ, സോഫ്റ്റ്‌വെയർ-നിർവചിത ഏവിയോണിക്സ് എന്നിവ വികസിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. പാശ്ചാത്യ രാജ്യങ്ങളുടെ കർശനമായി “ലോക്ക് ചെയ്ത” ആർക്കിടെക്ചറുകളുമായി താരതമ്യപ്പെടുത്തുമ്പോൾ, ഈ ഇന്ത്യൻ സംവിധാനങ്ങൾ നവീകരണത്തിനും ആയുധ സംയോജനത്തിനും കൂടുതൽ സ്വാതന്ത്ര്യം നൽകുന്നവയാണെന്ന് വിലയിരുത്തപ്പെടുന്നു.

ഉയർന്ന ഉയരത്തിലുള്ള ഹിമാലയൻ വ്യോമതാവളങ്ങളിൽ നിന്ന് ഇന്ത്യൻ മഹാസമുദ്രത്തിലെ ദീർഘദൂര സമുദ്ര ദൗത്യങ്ങൾ വരെ വ്യാപിക്കുന്ന ഇന്ത്യയുടെ സവിശേഷമായ പ്രവർത്തന അന്തരീക്ഷം കണക്കിലെടുക്കുമ്പോൾ, ഒരു “ഇന്ത്യൻവൽക്കരിക്കപ്പെട്ട” Su-57 കോൺഫിഗറേഷൻ കൂടുതൽ അനുയോജ്യമാകാമെന്ന അഭിപ്രായവും ശക്തമാണ്. ഇത് വെറും ഒരു വിമാന തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ചർച്ച മാത്രമല്ല, മറിച്ച് ഇന്ത്യയുടെ പ്രതിരോധ സംഭരണ തത്വശാസ്ത്രത്തിൽ സംഭവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന വലിയ മാറ്റത്തിന്റെ സൂചനയുമാണ്.

FGFA പദ്ധതിയിൽ നിന്ന് പിന്മാറിയ അനുഭവങ്ങൾക്ക് ശേഷം, നേരിട്ടുള്ള വാങ്ങലുകളേക്കാൾ സഹ-വികസനം, സാങ്കേതിക കൈമാറ്റം, ആഭ്യന്തര ശേഷി നിർമ്മാണം എന്നിവയ്ക്ക് ഇന്ത്യ കൂടുതൽ പ്രാധാന്യം നൽകുന്നുണ്ട്. ഈ സമീപനം ദീർഘകാലത്ത് AMCA പോലുള്ള തദ്ദേശീയ പദ്ധതികൾക്ക് ശക്തി പകരുകയും, ഇടക്കാലത്ത് Su-57 പോലുള്ള പ്ലാറ്റ്‌ഫോമുകൾ ഇന്ത്യയുടെ ആവശ്യങ്ങൾക്കനുസരിച്ച് രൂപപ്പെടുത്താനുള്ള സാധ്യത തുറക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. അങ്ങനെ, ഇന്ത്യയുടെ അഞ്ചാം തലമുറ വ്യോമയാന യാത്ര ഒരു ലക്ഷ്യത്തിലേക്കുള്ള നേരിയ പാതയല്ല, മറിച്ച് തന്ത്രപരമായ തിരഞ്ഞെടുപ്പുകളും സാങ്കേതിക സമന്വയങ്ങളും നിറഞ്ഞ ഒരു സങ്കീർണ്ണ യാത്രയാണെന്ന് ഈ ചർച്ചകൾ വ്യക്തമാക്കുന്നു.