ഇറാന്റെ പരമോന്നത നേതാവായ ആയിത്തുള്ള അലി ഖമേനി അമേരിക്കയ്‌ക്കെതിരെ ഉന്നയിച്ച മുന്നറിയിപ്പ് ഒരു നിമിഷത്തെ വികാരപ്രകടനമോ താൽക്കാലിക രാഷ്ട്രീയ പ്രതികരണമോ അല്ല. മറിച്ച്, ദശാബ്ദങ്ങളായി ഇറാൻ അനുഭവിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന രാഷ്ട്രീയ, സാമ്പത്തിക, നയതന്ത്ര സമ്മർദ്ദങ്ങളുടെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ രൂപപ്പെട്ട ഒരു ചരിത്രബോധമുള്ള പ്രഖ്യാപനമായിരുന്നു അത്. ഉപരോധങ്ങൾ, ഭീഷണികൾ, ഭരണമാറ്റ ശ്രമങ്ങൾ, ആഭ്യന്തര അസ്ഥിരത വളർത്താനുള്ള ഇടപെടലുകൾ ഇവയൊക്കെയായി നീണ്ടുനിൽക്കുന്ന അമേരിക്കൻ സമീപനത്തോടുള്ള സമഗ്രമായ പ്രതികരണമായാണ് ഖമേനിയുടെ വാക്കുകൾ വിലയിരുത്തപ്പെടുന്നത്. ഒരു രാഷ്ട്രത്തിന്റെ സ്വത്വത്തെയും ആത്മാഭിമാനത്തെയും ചോദ്യം ചെയ്യുന്ന ശക്തികളോട് തുറന്നുവെച്ചുള്ള മുന്നറിയിപ്പായി അത് മാറുന്നു.

ഈ പശ്ചാത്തലത്തിലാണ് ഇറാനെതിരായ പുതിയ സാമ്പത്തിക ആക്രമണം അമേരിക്ക പ്രഖ്യാപിച്ചത്. ഡോണൾഡ് ട്രംപ് ഭരണകൂടം, ഇറാനുമായി വ്യാപാരം നടത്തുന്ന ഏതൊരു രാജ്യത്തിനും 25 ശതമാനം അധിക തീരുവ ചുമത്തുമെന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ചു. ഇറാനെ മാത്രം ലക്ഷ്യമിടുന്ന ഈ നടപടി, യാഥാർഥ്യത്തിൽ ആഗോള വ്യാപാര ബന്ധങ്ങളെയും സ്വതന്ത്ര രാജ്യങ്ങളുടെ സാമ്പത്തിക തീരുമാനങ്ങളെയും നേരിട്ട് ബാധിക്കുന്ന ഒന്നാണ്. ഒരു രാജ്യവുമായി നിയമപരമായി വ്യാപാരം നടത്തുന്നതിന്റെ പേരിൽ മൂന്നാം രാജ്യങ്ങളെ ശിക്ഷിക്കുമെന്ന് പ്രഖ്യാപിക്കുന്നത്, അന്താരാഷ്ട്ര വ്യാപാര ചട്ടങ്ങളോടും രാജ്യങ്ങളുടെ പരമാധികാരത്തോടും കാണിക്കുന്ന തുറന്ന അവഗണനയായി വിലയിരുത്തപ്പെടുന്നു.

ഈ 25 ശതമാനം തീരുവ വർദ്ധനവ്, ഭരണപരമായ തലങ്ങളിലെ സമ്മർദ്ദങ്ങൾക്കപ്പുറം ഇറാനിലെ സാധാരണ ജനങ്ങളുടെ ദൈനംദിന ജീവിതത്തെയാണ് സങ്കീർണ്ണമാക്കുന്നത്. എണ്ണ, ഭക്ഷ്യവസ്തുക്കൾ, മരുന്നുകൾ, വ്യാവസായിക അസംസ്കൃത വസ്തുക്കൾ എന്നിവയുടെ ഇറക്കുമതിയിലും വ്യാപാരത്തിലും ഉണ്ടാകുന്ന കുറവ് സാധാരണക്കാരുടെ ജീവിതസാഹചര്യങ്ങളെ നേരിട്ട് ബാധിക്കുന്ന ഒന്നാകും എന്നാണ് വിലയിരുത്തൽ. അന്താരാഷ്ട്ര തലത്തിൽ ഉയർത്തിപ്പിടിക്കപ്പെടുന്ന മനുഷ്യാവകാശ തത്വങ്ങളും, അതേസമയം ജനതയുടെ ഉപജീവനത്തെ പ്രയാസത്തിലാക്കുന്ന സാമ്പത്തിക നടപടികളും തമ്മിലുള്ള വലിയൊരു വൈരുദ്ധ്യമാണ് ഇവിടെ പ്രകടമാകുന്നത്. മാനുഷിക പരിഗണനകൾക്ക് മുൻതൂക്കം നൽകേണ്ടുന്ന ഇത്തരം സാഹചര്യങ്ങളിൽ സാമ്പത്തിക ഉപരോധങ്ങൾ ജനജീവിതത്തിന് വലിയ വെല്ലുവിളിയായി മാറും എന്നാണ് റിപ്പോർട്ടുകൾ സൂചിപ്പിക്കുന്നത്.

അതേസമയം, ഇറാൻ സ്വന്തം രാഷ്ട്രീയ സ്വാതന്ത്ര്യവും സാംസ്കാരിക സ്വത്വവും സംരക്ഷിക്കാൻ നടത്തുന്ന പോരാട്ടം വെറും ഭരണകൂടത്തിന്റെ നിലനിൽപ്പിനായുള്ള ശ്രമമല്ല, അത് ഒരു ജനതയുടെ ചരിത്രപരമായ തീരുമാനത്തിന്റെ തുടർച്ചയാണ്. പുറംശക്തികളുടെ ആജ്ഞകൾക്ക് കീഴടങ്ങാതെ, സ്വന്തം വഴിയിൽ മുന്നേറാനുള്ള അവകാശം ഉറപ്പിക്കാൻ ഇറാൻ നടത്തുന്ന ശ്രമങ്ങൾ, ഭീഷണികളുടെയും ഉപരോധങ്ങളുടെയും മുന്നിൽ പിന്മാറില്ലെന്ന ശക്തമായ സന്ദേശമാണ് ലോകത്തോട് നൽകുന്നത്. ഈ സാഹചര്യത്തിൽ പോലും ആഭ്യന്തര ശേഷികളിൽ ആശ്രയിച്ച് മുന്നേറാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ഇറാന്റെ നിലപാട്, അതിന്റെ ദേശീയ ആത്മവിശ്വാസത്തിന്റെ പ്രതിഫലനമാണ്.

1979-ലെ ഇസ്ലാമിക വിപ്ലവത്തിന് ശേഷം മുതൽ അമേരിക്ക ഇറാനെ ശത്രുവായി ചിത്രീകരിച്ചിരുന്നു. ഭരണമാറ്റം എന്ന ലക്ഷ്യം തുറന്നു പറയാൻ മടിക്കുന്നുവെന്ന അവകാശവാദങ്ങൾക്കിടയിലും, ഉപരോധങ്ങളും തീരുവകളും രാഷ്ട്രീയ ഭീഷണികളും വഴി അതേ ലക്ഷ്യത്തിലേക്കാണ് അമേരിക്ക നീങ്ങുന്നതെന്ന വിമർശനം ശക്തമാണ്. ഇന്റർനെറ്റ് നിയന്ത്രണങ്ങൾ മുതൽ മനുഷ്യാവകാശ റിപ്പോർട്ടുകൾ വരെ എല്ലാം രാഷ്ട്രീയ സമ്മർദ്ദത്തിന്റെ ഉപകരണങ്ങളാക്കി മാറ്റുന്ന സമീപനം, അന്താരാഷ്ട്ര നിയമങ്ങളോടുള്ള അവഗണനയെ തന്നെ പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നു.

ഖമേനി പറഞ്ഞതുപോലെ, “ഇറാൻ ശക്തവും ബോധവുമുള്ള ഒരു രാഷ്ട്രമാണ്, ശത്രുവിനെ തിരിച്ചറിയാനും പ്രതികരിക്കാനും അതിന് കഴിയും.” ഈ വാക്കുകൾ വെല്ലുവിളികളോടുള്ള വെറും പ്രതികരണമല്ല, മറിച്ച് സാമ്പത്തിക ഉപരോധങ്ങളും തീരുവ ഭീഷണികളും ഉൾപ്പെടുന്ന സാമ്രാജ്യത്വ സമ്മർദ്ദങ്ങൾക്കെതിരായ ഒരു ഉറച്ച പ്രഖ്യാപനമാണ്. ലോകം ഇന്ന് ചോദിക്കേണ്ടത് ഒരു സാധാരണ നയതന്ത്ര ചോദ്യംമാത്രമല്ല, മറിച്ച് ആഗോള ക്രമത്തിന്റെ നൈതിക അടിസ്ഥാനം തന്നെ വെല്ലുവിളിക്കുന്ന ഒരു ചോദ്യം തന്നെയാണ്. അമേരിക്ക എന്ന രാജ്യം, സ്വതന്ത്ര രാഷ്ട്രങ്ങളുടെ സാമ്പത്തികവും രാഷ്ട്രീയവുമായ തീരുമാനങ്ങളെ അംഗീകരിക്കാൻ ഒരിക്കലും തയ്യാറാകുമോ, അതോ ശിക്ഷയും ഭീഷണിയും ഉപരോധവും മാത്രമാണ് അതിന്റെ സ്ഥിരം വിദേശനയം എന്ന നിലപാട് തുടരുകയോ? ജനാധിപത്യം, മനുഷ്യാവകാശം, നിയമവാഴ്ച തുടങ്ങിയ വാക്കുകൾ പ്രസംഗവേദികളിൽ മുഴക്കുന്ന അമേരിക്ക, യാഥാർഥ്യത്തിൽ അവയെ കാലിനടിയിൽ തള്ളിക്കൊണ്ട് സാമ്രാജ്യത്വ അഹങ്കാരത്തോടെ ലോകത്തെ നിയന്ത്രിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതല്ലേ എന്ന ചോദ്യം ഇന്ന് ഒഴിവാക്കാനാകില്ല.

ഉപരോധങ്ങളിലൂടെ ജനജീവിതം തകർക്കുകയും, തീരുവകളിലൂടെ രാജ്യങ്ങളെ സാമ്പത്തികമായി ശ്വാസംമുട്ടിക്കുകയും, സൈനിക ഭീഷണികളിലൂടെ ഭയം വിതറുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു ശക്തിക്ക്, ധാർമിക മേൽക്കോയ്മ അവകാശപ്പെടാൻ എന്ത് അവകാശമാണ് ഉള്ളത്? ‘ഞങ്ങളോടൊപ്പം നിന്നില്ലെങ്കിൽ നിങ്ങൾ ശത്രുവാണ്’ എന്ന അമേരിക്കൻ യുക്തിയെ ചോദ്യം ചെയ്യുകയാണ് ഇതിലൂടെ ചെയ്യുന്നത്. ഇന്ന് ഇറാനെ ലക്ഷ്യമിടുന്ന ശിക്ഷാ നടപടികൾ നാളെ മറ്റേതെങ്കിലും സ്വതന്ത്ര രാഷ്ട്രത്തെ ലക്ഷ്യമിടുമെന്ന സത്യമാണ് ലോകം മനസ്സിലാക്കേണ്ടത്. അതിനാൽ തന്നെ, ഇറാനെ പിന്തുണയ്ക്കുന്നത് ഒരു രാജ്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള നിലപാട് മാത്രമല്ല, അത് ശക്തൻ എല്ലാം നിർണ്ണയിക്കണമെന്ന അഹങ്കാരത്തിനെതിരായ ആഗോള പ്രതിഷേധമാണ്. അമേരിക്ക തന്റെ അധിനിവേശ നയങ്ങൾ അവസാനിപ്പിച്ച്, സ്വതന്ത്ര രാഷ്ട്രങ്ങളെ തുല്യരായി കാണാൻ തയ്യാറാകുന്നില്ലെങ്കിൽ, ലോകം അതിന്റെ ഇരട്ടത്താപ്പിനെയും കപടനൈതികതയെയും കൂടുതൽ ശക്തമായി ചോദ്യം ചെയ്യുക തന്നെ ചെയ്യും.