പ്രപഞ്ചം നിഗൂഢതകളുടെ ഒരു കലവറയാണ്. ഓരോ സെക്കൻഡിലും കോടിക്കണക്കിന് മൈലുകൾക്കപ്പുറം നക്ഷത്രങ്ങൾ ജനിക്കുകയും മരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. എന്നാൽ ആ പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗം നമ്മുടെ കാൽച്ചുവട്ടിലെ മണ്ണിൽ വന്നു വീണാലോ? ഖത്തറിലെ അൽ ഖോർ മേഖല ഇന്ന് ലോക ശാസ്ത്ര ഭൂപടത്തിൽ ഇടംപിടിക്കുന്നത് അത്തരമൊരു വിസ്മയത്തിലൂടെയാണ്. ശതകോടിക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾ ശൂന്യാകാശത്ത് അലഞ്ഞുതിരിഞ്ഞ ഒരു ‘അതിഥി’ ഇപ്പോൾ ഖത്തറിന്റെ മണ്ണിൽ വിശ്രമിക്കുന്നു.

ഖത്തർ അസ്ട്രോണമിക്കൽ സെന്റർ മേധാവി ശൈഖ് സൽമാൻ ബിൻ ജബർ അൽതാനിയുടെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള സംഘം നടത്തിയ സാഹസികമായ തെരച്ചിലിനൊടുവിൽ അൽ ഖോറിൽ നിന്ന് രണ്ടാമതൊരു ഉൽക്കാഭാഗം കൂടി കണ്ടെത്തിയിരിക്കുന്നു. ഇത് വെറുമൊരു കല്ലല്ല; പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ രഹസ്യങ്ങൾ പേറുന്ന ഒരു ടൈം ക്യാപ്സ്യൂളാണ്.

കഥ തുടങ്ങുന്നത് 2025 സെപ്റ്റംബറിലാണ്. അൽ ഖോറിന്റെ വിജനമായ മരുഭൂമിയിൽ നിന്ന് ആദ്യത്തെ ഉൽക്കാശില കണ്ടെത്തുന്നു. ലോകമെമ്പാടുമുള്ള ജ്യോതിശാസ്ത്രജ്ഞർ ആവേശത്തോടെയാണ് ആ വാർത്ത കേട്ടത്. എന്നാൽ ശൈഖ് സൽമാൻ അവിടെ നിർത്തിയില്ല. ഉൽക്കാശിലകൾ ഭൂമിയിൽ വീഴുമ്പോൾ അവ തകർന്ന് ഒരു പ്രത്യേക പാതയിലൂടെ ചിതറിക്കിടക്കാറുണ്ട്. ആ പാത (Strewn field) കണ്ടെത്തുകയായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം. നാല് മാസത്തോളം നീണ്ട കാത്തിരിപ്പിനും കഠിനാധ്വാനത്തിനും ശേഷം, ഏകദേശം 10 കിലോമീറ്ററിലധികം ദൈർഘ്യമുള്ള ആ പാത അവർ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ആധുനിക സാങ്കേതികവിദ്യയും പരമ്പരാഗതമായ അറിവുകളും അവിടെ കൈകോർത്തു. ഡ്രോണുകൾ ഉപയോഗിച്ച് ആകാശത്തുനിന്നും, കിലോമീറ്ററുകളോളം കാൽനടയായും അവർ മരുഭൂമി അരിച്ചുപെറുക്കി. മണലിലെ ഓരോ തിളക്കവും ഓരോ കറുത്ത കല്ലും അവർ സൂക്ഷ്മമായി പരിശോധിച്ചു. ഒടുവിൽ, ആദ്യത്തെ കണ്ടെത്തലിന്റെ നാലാം മാസത്തിൽ ആ അത്ഭുതം സംഭവിച്ചു—രണ്ടാമത്തെ ഉൽക്കാഭാഗം!

ശൈഖ് സൽമാൻ പങ്കുവെച്ച വിവരങ്ങൾ പ്രകാരം ഇത് ‘ടെക്റ്റൈറ്റ്’ വിഭാഗത്തിൽപ്പെട്ട ഒന്നാണ്. ‘കോസ്മിക് ഗ്ലാസ്’ എന്നും ഇതിന് പേരുണ്ട്. ശൂന്യാകാശത്തുനിന്ന് അതിവേഗത്തിൽ അന്തരീക്ഷത്തിലേക്ക് കടക്കുമ്പോഴുണ്ടാകുന്ന കഠിനമായ ചൂടിൽ ഉരുകി ഗ്ലാസ് പരുവത്തിലാകുന്നവയാണ് ഇവ. തുടർന്നുള്ള ലാബ് പരിശോധനകൾ അതിലും വലിയൊരു സത്യം പുറത്തുകൊണ്ടുവന്നു. ഇതിൽ ഇരുമ്പിന്റെ അംശം വളരെ കൂടുതലാണ്. അതായത് ഇതൊരു ‘അയൺ മെറ്റിയോറൈറ്റ്’ ആണ്. ഭൂമിയിലെ ഇരുമ്പിനേക്കാൾ ശുദ്ധവും വ്യത്യസ്തവുമായ ഘടനയുള്ള ഈ ശിലകൾക്ക് ശതകോടിക്കണക്കിന് വർഷം പഴക്കമുണ്ടാകാം. നമ്മുടെ സൗരയൂഥം എങ്ങനെ രൂപപ്പെട്ടു എന്നതിന്റെ തെളിവുകൾ ഒരുപക്ഷേ ഈ ചെറിയ ശിലയ്ക്കുള്ളിൽ ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ടാകാം. ഖത്തറിലെ ചുട്ടുപൊള്ളുന്ന മണലിൽ വീഴുന്നതിന് മുൻപ് ഈ ശില താണ്ടിയ ദൂരം മനുഷ്യ ഭാവനയ്ക്കും അപ്പുറമാണ്. സാധാരണ ഉൽക്കകളിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമാണ് ടെക്റ്റൈറ്റുകൾ. ഒരു വലിയ ഉൽക്ക ഭൂമിയിൽ പതിക്കുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന അതിഭീകരമായ ഊർജ്ജവും താപനിലയും കാരണം ഭൂമിയിലെ മണ്ണും ശിലകളും ഉരുകി അന്തരീക്ഷത്തിലേക്ക് തെറിക്കുകയും, അവ സെക്കൻഡുകൾക്കുള്ളിൽ തണുത്ത് ഗ്ലാസ് രൂപത്തിലായി തിരികെ ഭൂമിയിൽ പതിക്കുന്നതുമാണ് ടെക്റ്റൈറ്റുകൾ. ഇവയിൽ ജലാംശം തീരെ കുറവായിരിക്കും (0.005% ൽ താഴെ). ഇത് സൂചിപ്പിക്കുന്നത് ഇവ അതിതീവ്രമായ ചൂടിൽ രൂപപ്പെട്ടതാണെന്നാണ്. സാധാരണയായി കറുപ്പ് അല്ലെങ്കിൽ ഇരുണ്ട പച്ച നിറത്തിലാണ് ഇവ കാണപ്പെടുന്നത്

അൽ ഖോറിൽ നിന്ന് ലഭിച്ച രണ്ടാമത്തെ ശില ഒരു ‘അയൺ മെറ്റിയോറൈറ്റ്'(Iron Meteorites) ആണെന്ന് സ്ഥിരീകരിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഇവ പ്രധാനമായും ഇരുമ്പ് (Iron), നിക്കൽ (Nickel) എന്നീ ലോഹങ്ങളാൽ നിർമ്മിതമാണ്. സൗരയൂഥത്തിലെ ഗ്രഹങ്ങളുടെ ഉൾക്കാമ്പ് (Core) എങ്ങനെയിരിക്കും എന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള സൂചനകൾ നൽകാൻ ഇത്തരം ശിലകൾക്ക് കഴിയും. വിഡ്മാൻസ്റ്റാറ്റൻ പാറ്റേൺ (Widmanstätten pattern) ഇത്തരം ഉൽക്കാശിലകൾ മുറിച്ച് ആസിഡ് ഉപയോഗിച്ച് പോളിഷ് ചെയ്താൽ ഉള്ളിൽ മനോഹരമായ ക്രോസ്-ഹാച്ചിംഗ് പാറ്റേണുകൾ കാണാം. ദശലക്ഷക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾ കൊണ്ട് ലോഹങ്ങൾ സാവധാനം തണുക്കുമ്പോൾ മാത്രം ഉണ്ടാകുന്ന ഒന്നാണിത്. ഭൂമിയിൽ ഈ പാറ്റേൺ കൃത്രിമമായി നിർമ്മിക്കാൻ കഴിയില്ല.

ഉൽക്കപാത നിഗൂഢത നിറഞ്ഞതാണ്. 10 കിലോമീറ്ററിലധികം ദൈർഘ്യമുള്ള ഒരു പാതയിലൂടെയാണ് (Strewn Field) ഈ ശിലകൾ ചിതറിക്കിടക്കുന്നത്. അന്തരീക്ഷത്തിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുമ്പോൾ വായുവുമായുള്ള ഘർഷണം മൂലം ഉൽക്കകൾ വലിയ ശബ്ദത്തോടെ പൊട്ടിത്തെറിക്കും. വലിപ്പമേറിയ കഷണങ്ങൾ പാതയുടെ അവസാന ഭാഗത്തും ചെറിയ കഷണങ്ങൾ തുടക്കത്തിലും വീഴുന്നു. അൽ ഖോറിലെ കണ്ടെത്തൽ ഇത്തരമൊരു പാത കൃത്യമായി അടയാളപ്പെടുത്താൻ ഗവേഷകരെ സഹായിക്കുന്നു. കൂടാതെ ശൈഖ് സൽമാന്റെ സംഘം ഉപയോഗിച്ച സാങ്കേതികവിദ്യ ശ്രദ്ധേയമാണ്, ഡ്രോണുകളിൽ ഘടിപ്പിച്ച പ്രത്യേക ക്യാമറകൾക്ക് സാധാരണ കല്ലുകളെയും ലോഹ സമ്പന്നമായ ഉൽക്കാശിലകളെയും അവ പുറപ്പെടുവിക്കുന്ന വെളിച്ചത്തിന്റെ തരംഗദൈർഘ്യം (Wavelength) നോക്കി തിരിച്ചറിയാൻ സാധിക്കും. മണൽപ്പരപ്പിൽ മറഞ്ഞുകിടക്കുന്ന ഉൽക്കകളെ കണ്ടെത്താൻ ഇത് സഹായിക്കുന്നു.

അൽ ഖോറിലെ ഈ കണ്ടെത്തൽ വെറുമൊരു യാദൃശ്ചികതയല്ല. ഇതൊരു അയൺ മെറ്റിയോറൈറ്റാണ്. ഇതിന്റെ ഉള്ളിലെ ലോഹഘടന പരിശോധിച്ചാൽ ദശലക്ഷക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾ കൊണ്ട് രൂപപ്പെട്ട വിഡ്മാൻസ്റ്റാറ്റൻ പാറ്റേണുകൾ കാണാം. ഭൂമിയിലെ ലബോറട്ടറികളിൽ നിർമ്മിക്കാനാവാത്ത ഈ പാറ്റേണുകൾ പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ കാലപ്പഴക്കം വിളിച്ചോതുന്നവയാണ്. ഡ്രോണുകളിലെ മൾട്ടി-സ്പെക്ട്രൽ സെൻസറുകൾ ഉപയോഗിച്ചാണ് മണലിനടിയിലെ ഈ നിധി ഒടുവിൽ ശൈഖ് സൽമാനും സംഘവും കണ്ടെത്തിയത്.

ഈ കണ്ടെത്തൽ ഖത്തറിന് നൽകുന്ന പ്രാധാന്യം ചെറുതല്ല. രാജ്യത്തെയും ഗൾഫ് മേഖലയിലെയും ജ്യോതിശാസ്ത്ര ഗവേഷണങ്ങൾക്ക് ഇത് വലിയൊരു മുതൽക്കൂട്ടാണ്. സാധാരണയായി അന്റാർട്ടിക്കയിലെ മഞ്ഞുമലകളിലോ സഹാറ മരുഭൂമിയിലോ ആണ് ഇത്തരം തെരച്ചിലുകൾ സജീവമായി നടക്കാറുള്ളത്. എന്നാൽ ഖത്തർ ഇപ്പോൾ ആ പട്ടികയിലേക്ക് ഉയർന്നിരിക്കുന്നു.

ഖത്തറിലെ യുവതലമുറയെ ശാസ്ത്രത്തിലേക്കും ബഹിരാകാശ ഗവേഷണങ്ങളിലേക്കും ആകർഷിക്കാൻ ഈ ഉൽക്കാശിലകൾക്ക് സാധിക്കും. മരുഭൂമിയെ വെറുമൊരു മണൽപ്പരപ്പായി കാണാതെ, ഒരു വലിയ ലാബറട്ടറിയായി കാണാൻ ശൈഖ് സൽമാന്റെ ഈ ദൗത്യം സഹായിച്ചു. ഈ ഉൽക്കാഭാഗങ്ങൾ ഖത്തറിന്റെ നാഷണൽ മ്യൂസിയത്തിലോ ഗവേഷണ കേന്ദ്രങ്ങളിലോ എത്തുന്നതോടെ ലോകത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള ശാസ്ത്രജ്ഞർ പഠനത്തിനായി ഇവിടെ എത്തും. അറേബ്യൻ ഉപദ്വീപിലെ മണലാരണ്യങ്ങൾ ഉൽക്കാശിലകളെ സംരക്ഷിക്കാൻ ഏറ്റവും അനുയോജ്യമായ ഇടങ്ങളാണ്. ഈർപ്പം കുറവായതിനാൽ ലോഹങ്ങൾ തുരുമ്പിക്കാതെ (Oxidation) ദീർഘകാലം നിലനിൽക്കും. ഖത്തറിലെ മരുഭൂമിയിൽ നിന്ന് ലഭിക്കുന്ന ഇത്തരം സാമ്പിളുകൾ സൗരയൂഥത്തിന്റെ പ്രായം കണക്കാക്കാനും (Radiometric dating), ഭൂമിയിലേക്ക് ജലം എത്തിയത് ഉൽക്കകൾ വഴിയാണോ എന്ന് പഠിക്കാനും സഹായിക്കുന്നു.

ആകാശത്തുനിന്ന് വീണ ഈ കല്ല് നമ്മോട് പറയുന്നത് ഒന്നാണ്, നമ്മൾ ഈ പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ ഒരു ചെറിയ ഭാഗം മാത്രമാണ്. അൽ ഖോറിലെ മണലിൽ നിന്ന് കണ്ടെത്തിയ ഈ ഉൽക്കാഭാഗം ഖത്തറിന്റെ ശാസ്ത്ര ദാഹത്തിന്റെ അടയാളമാണ്. ശൈഖ് സൽമാന്റെയും സംഘത്തിന്റെയും ഈ നേട്ടം വരാനിരിക്കുന്ന വലിയ കണ്ടെത്തലുകളുടെ തുടക്കം മാത്രമാണ്. ഇനിയും ആ മണലിനടിയിൽ എത്രയെത്ര രഹസ്യങ്ങൾ ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ടാകാം? ആ പാതയിലൂടെയുള്ള തെരച്ചിൽ അവസാനിച്ചിട്ടില്ല. ഓരോ ഉൽക്കാശിലയും ഒരു കഥയാണ്, ലോകത്തിന്റെ ഉൽപ്പത്തിയെക്കുറിച്ചും അവസാനത്തെക്കുറിച്ചുമുള്ള കഥ. ഖത്തറിലെ മരുഭൂമി ഇന്ന് ആ കഥകൾ ഓരോന്നായി ലോകത്തിന് മുന്നിൽ തുറന്നു കാട്ടുകയാണ്. വിണ്ണിൽ നിന്നുവന്ന ഈ അതിഥികൾ നമുക്ക് നൽകുന്നത് അറിവിന്റെയും വിസ്മയത്തിന്റെയും പുതിയൊരു ആകാശമാണ്.